تکنولوژی بدون انسان توانمند فقط یک ویترین گران قیمت است.
مدیرعامل آرد میلاد آذربایجان در گفتگو با آسیاب مطرح کرد :صنعت آرد ایران بیش از سرمایه، به تغییر نگرش مدیریتی نیاز دارد.
در شرایطی که صنعت آرد ایران با چالش هایی همچون نوسانات کیفی گندم، تغییر الگوی مصرف نان، افزایش رقابت و ضرورت حرکت به سمت تولید محصولات تخصصی مواجه است، برخی مدیران با رویکردهای نوین مدیریتی توانسته اند مسیر متفاوتی را در این صنعت ترسیم کنند. «آرد میلاد آذربایجان» از جمله مجموعه هایی است که طی سال های اخیر با تمرکز بر توسعه دانش محور، سرمایهگذاری در تحقیق و توسعه و تغییر نگرش سازمانی، جایگاه ویژه ای در بازار آردهای تخصصی به دست آورده است.
در گفتوگوی پیش رو، مهندس حافظ ابراهیم پور، مدیرعامل آرد میلاد آذربایجان، از تجربه های خود در مسیر مدرن سازی صنعت آرد، چالش های مدیریت کیفیت، اهمیت آموزش نیروی انسانی و آینده بازار آرد و نان در ایران سخن می گوید.
در گفتوگوی پیش رو، مهندس حافظ ابراهیم پور، مدیرعامل آرد میلاد آذربایجان، از تجربه های خود در مسیر مدرن سازی صنعت آرد، چالش های مدیریت کیفیت، اهمیت آموزش نیروی انسانی و آینده بازار آرد و نان در ایران سخن می گوید.
- بسیاری از مدیران صنعت آرد را یک صنعت سنتی می دانند؛ شما چگونه این دیدگاه را تغییر دادید و مدرن سازی را نه فقط در تجهیزات بلکه در ذهنیت کل مجموعه پیاده کردید؟
مدرن سازی فیزیکی و خرید ماشین آلات پیشرفته، آسانترین بخش توسعه است که تنها به سرمایه نیاز دارد؛ اما چالش اصلی، تغییر چارچوب ذهنی سازمان است. در آرد میلاد، آرد را نه بهعنوان یک کالای اساسی و سنتی، بلکه به عنوان یک محصول مهندسیشده و تخصصی تعریف کردهایم.برای تغییر ذهنیت مجموعه، سیستم مدیریت مبتنی بر داده را مستقر کردیم. زمانی که همکاران مشاهده کردند تصمیمات نه بر اساس شهود و عادتهای گذشته، بلکه بر پایه نتایج آزمایشگاهی، تحلیل بازار و شاخصهای کلیدی عملکرد اتخاذ میشود، بهتدریج فرهنگ سنتی جای خود را به فرهنگ یادگیرنده و چابک داد. ما نشان دادیم که در صنعت آرد نیز میتوان استارت آپی فکر کرد و صنعتی عمل نمود.
- هر مدیر پیشرویی در مسیر مدرن سازی با شکست ها یا تصمیمات اشتباه مواجه می شود. یکی از تصمیمات مهم شما که نتیجه مورد انتظار را نداشت چه بود و چه درسی برایتان داشت؟
یکی از تجربیات ارزشمند من در سال های گذشته، تمرکز بیش از حد و زود هنگام بر اتوماسیون کامل یکی از خطوط تولید بدون آماده سازی بستر انسانی بود. ما پیشرفته ترین سیستم را پیادهسازی کردیم، اما خروجی با افت کیفیت و توقفهای مکرر مواجه شد.دلیل اصلی این اتفاق، مقاومت پنهان و عدم تسلط اپراتورهایی بود که هنوز با منطق سیستم جدید ارتباط برقرار نکرده بودند. این تجربه به من آموخت که «تکنولوژی بدون انسان توانمند، تنها یک ویترین گرانقیمت است.» از آن زمان، فرمول توسعه در آرد میلاد تغییر کرد؛ پیش از ورود هر فناوری جدید، ابتدا زیرساختهای انسانی و فرهنگی آن را از طریق آموزش، توانمندسازی و شفافسازی ارزشها آماده میکنیم.
- امضای شخصی شما در سیستم مدیریت آرد میلاد چیست؟ در تصمیمهای دشوار چه تفکری باعث میشود مسیر شما از دیگران متفاوت باشد؟
امضای مدیریتی ما «تفکر سیستمی و ارزش آفرینی متقابل» است. در شرایط بحرانی و تصمیمات دشوار، مانند نوسانات ارزی یا بحران تأمین مواد اولیه، واکنش سنتی بازار معمولاً کاهش کیفیت برای حفظ حاشیه سود یا تعدیل نیرو است. اما مسیر ما متفاوت است. ما در بحران ها سرمایهگذاری بیشتری بر تحقیق و توسعه (R&D) و بهینه سازی فرآیندها انجام میدهیم. باور ما این است که در طوفان، به جای کوچک کردن بادبان ها، باید کشتی را مقاومتر کرد. انتخاب راهحلهای دشوار اما پایدار به جای مسکنهای موقت، امضای مدیریتی ما در آرد میلاد است.
- چرا سرمایه گذاری در آموزش پرسنل برای شما اهمیت دارد و بازگشت واقعی این سرمایه گذاری چه بوده است؟
من واژه «هزینه» را برای آموزش نمیپذیرم؛ آموزش، امن ترین سرمایهگذاری در هر کسبوکاری است. تجهیزات مستهلک میشوند، اما دانش سازمانی با گذر زمان سود مرکب ایجاد میکند. بازگشت این سرمایهگذاری را در سه سطح کاملاً ملموس مشاهده کردهایم؛ نخست، کاهش چشمگیر ضایعات و خطاهای انسانی. دوم، افزایش سرعت تطبیقپذیری مجموعه در تولید آردهای تخصصی جدید. و سوم که از همه مهمتر است، شکلگیری لایه ای از مدیران میانی و سرپرستان تصمیمساز که بار مدیریت اجرایی روزمره را از دوش مدیریت ارشد برداشتهاند و امکان تمرکز بر برنامههای کلان و راهبردی را فراهم کردهاند.
- بازار در حال حرکت به سمت نانهای صنعتی و سلامت محور است. این تغییر را تهدید میدانید یا فرصت؟
برای مجموعه ای که در گذشته متوقف مانده، این یک تهدید جدی است؛ اما برای آرد میلاد، دقیقاً همان اقیانوس آبی است که سالها برای آن برنامهریزی کردهایم. تغییر ذائقه مصرفکنندگان به سمت نان های کامل، سلامتمحور و صنعتی، بازار را از رقابت صرف بر سر قیمت به رقابت بر سر کیفیت، تخصص و نوآوری سوق میدهد. ما با درک این روند، از سالها پیش زیرساختهای تولید آردهای تخصصی را ایجاد کردهایم و این تغییر را فرصتی برای توسعه و افزایش فاصله با رقبای سنتی میدانیم.
- با وجود نوسانات کیفی گندم، شکاف میان خواسته مشتری برای آرد تخصصی و واقعیت مواد اولیه را چگونه مدیریت میکنید؟
این دقیقاً نقطه تلاقی علم و هنر در مدیریت صنعت آرد است. گندم یک محصول زنده و ارگانیک است و نوسان کیفیت، بخشی از ماهیت آن محسوب میشود.ما این شکاف را از طریق مهندسی اختلاط پیشرفته و تقویت جدی واحدهای کنترل کیفیت (QC) و تحقیق و توسعه (R&D) مدیریت میکنیم. منتظر رسیدن گندم ایدهآل نمیمانیم؛ بلکه با آنالیز دقیق شیمیایی و رئولوژیکی هر محموله و بهرهگیری از دانش بهبوددهندههای طبیعی، پروفایل کیفی آرد را مهندسی میکنیم تا محصول نهایی از نظر کیفیت و عملکرد، کاملاً یکنواخت باشد.ایجاد این سیستم و توسعه شبکه تأمین گندم از مناطق مختلف با واریتههای متنوع، حدود ۴۰ درصد از توان راهبردی تیم ما را به خود اختصاص میدهد، زیرا پایداری کیفیت، خط قرمز آرد میلاد است.
- به نظر شما صنعت آرد ایران برای عبور از چالشهای فعلی بیشتر به سرمایهگذاری مالی نیاز دارد یا تغییر نگرش مدیریتی؟
بدون کوچکترین تردیدی، پاسخ من «تغییر نگرش مدیریتی» است. تزریق سرمایه به سیستمی که همچنان با تفکر سنتی اداره میشود، تنها منجر به اتلاف منابع و ایجاد کارخانههایی خواهد شد که با وجود تجهیزات مدرن، همچنان با بهرهوری پایین فعالیت میکنند یا همان محصول گذشته را با ظاهری جدید عرضه میکنند.صنعت آرد ایران بیش از آنکه از کمبود فناوری رنج ببرد، به مدیرانی نیاز دارد که زنجیره ارزش جهانی را بشناسند، مدیریت ریسک را درک کنند، به تحقیق و توسعه بها دهند و مشتری را بهعنوان شریک استراتژیک خود ببینند. زمانی که نگرش علمی و آیندهنگر در یک سازمان حاکم باشد، سرمایه هوشمند نیز مسیر خود را به سوی آن مجموعه پیدا خواهد کرد.